PLATVORM VOOR DE ZIEL



•TEGENSTREVEN IN TUSSENTIJD•
VERWONDERAARS, OPSTANDIGEN, BETWETERS, FUCKSIASTEKKERS EN KUNSTENAARS, LAATMAARWAAIERS, KNIEZERS, SCHAVUITEN, GELIEFDEN EN VERDWAALDEN, RUIMHARTIGEN, EIGENHEIMERS, VREEMDELINGEN, AUTODIDACTEN EN UITVINDERS, FIGURANTEN, FANTASTEN, GODDELOZEN, TRIANGELSPELERS EN DROMERS, REIZIGERS, VERZAMELAARS, DOEMDENKERS, HALFSLACHTIGEN, OPTIMISTEN EN APEGAPERS...

zondag 24 oktober 2010

LA STORIA DELLE VITA



Ik vroeg een ruimtemannetje voor mij zijn ruimtescheepje te tekenen, we aten beide in een restaurant genaamd:"La storia della vita" waar hij was neergestreken en hij tekende. Kneep me ook nog even goedmoedig in mijn bovenarm omdat we uit dezelfge landsstreek komen.

EENDJES VOEREN MET ANDERMANS BROOD

DICHTER EN MUZE

...zie het als een optelsom, wellicht wiskundig bepaald door een nog nader te bepalen reeks, dan ben je er van af. Je dichter had juist die dag zijn zinnen nog niet in genever verdronken omdat zijn teloor gewaande floppy opdook, waarop oud werk, dat bij herlezen toch beter was dan hij destijds oordeelde, alleen het eind was nog zoek en zó trof je hem aan, zeer ongebruikelijk achter een koffie en totaal aanspreekbaar, toegegeven! Maar hij zat wel tot in zijn haren verward in zijn eigen cryptogram hardop te redeneren en kon niet weten, dat zijn muze exacte kennis had hoe een moord te plegen die door de beste patholoog anatoom niet als dusdanig zou worden herkend. Hulpvaardig als je bent kreeg hij zijn einde middels jouw oplossing en nu ligt het dichtwerk bij de uitgever. Zo gaan die dingen, iedere dag, nee wat zeg ik, ieder uur: je moet alleen wel kunnen verdrinken in de schoonheid van het onbetaalbare.

Citaat: O.D.Reinlang.

EENDJES VOEREN MET ANDERMANS BROOD

HET GAPEND GAT

...en als je af en toe niet kunt wegkruipen in een ander levend wezen ontstaat het gapend gat dat geluidloos blijft gillen bij het zien van kussende geliefden en het hoofd doet afwenden en een panisch zoeken naar een onderwerp ter overpeinzing omdat het gapend gat anders zó zichtbaar wordt dat de mogelijkheid niet ondenkbaar is dat medepassagiers onwel zouden kunnen worden bij het aanschouwen ervan of aan de noodrem trekken...
(citaat: O.D.Reinlang)

zondag 12 september 2010

DOE OM: KLEURRIJK STRAATBEELD!!!



Je kunt ook gezellig samen met de buurvrouw sponsje delen, of maak meteen ook een voor oma of je vriend*. Heb je elk 3 kubusjes om waarvan de opgetelde vlakken 666:het getal van Wildebeest oplevert en óók nog eens een kleurrijk straatbeeld!
‎*Laten we realistisch blijven: bij de mannen zal een vlinderdas of sleutelhanger werkzamer blijken, maar je weet het maar nooit: wellicht zijn er toch een paar durfduvels?

vrijdag 20 augustus 2010

ZONDER TITEL

RAAMVERTELLING

Mijn voordeur heeft één raam en mijn woonkamer 13 ramen, waarvan één specifieke aan de straatkant en daar hang ik af en toe iets voor wat me opvalt of beweegt. Een actualiteit, een emotie...een geweldige uitlaatklep en bron van plezier. Vorig jaar lente had ik b.v. een nestje mereltjes in de klimop. Met een laddertje ben je er zó bij om een foto van het grut te maken, levensgevaarlijk: ma & pa merel voeren allerlei aanvalsvluchten over je heen en schelden je helemaal verrot maar de foto is binnen, net als het besef dat het merelouderpaar me al snel weer vergeven en vergeten is als indringer: immers ik hoor bij het tuinmeubilair! Daarna alle handelingen verrichten om de foto en de tekst uiteindelijk op papier te printen om deze daarna in het plastic hulsje te hangen voor het voordeurraam. Ergens, op een tijdstip in de daaropvolgende week, ik stond toevallig in de gang, hoorde ik wat kinderen murmelen die voor mijn huis stonden en even daarna weerklonk in de hele straat mijn tekst gescandeerd door de lezertjes: " Het is lente, OVERAL!...OVERAL!". Dan rommelt er een leuk orgaantje zo in de buurt van je middenrif. Soms zie ik mensen op mijn voordeur afkomen om te lezen wat daar dan wel niet staat, soms ontstaat een kleine discussie: voedsel voor mijn ziel. Soms word ik ook wat vilein, maar je moet wél erg goed doorkijken soms: choqueren is een beetje té gemakkelijk...alhoewel...als je maar een klein burgertje bent en veel te zeggen is het soms moeilijk het simpel te houden.

woensdag 18 augustus 2010

WEEE-WEEE...DADA

Ik heb een hekel aan een bruidssluier, groeit altijd uit de klauwen. Een keer heb ik op een mooie zomerdag een meting gedaan en dan kom je uit op meer dan 10 cm. per dag, reken maar eens uit. Nu deed de situatie zich voor dat ik een lege tuin zo gauw mogelijk groen wilde hebben om de mussen te lokken, dus ik ben overstag gegaan en heb bij de achterdeur weer zo'n wildgroeier neergezet naast de klimop en tegenover de spar, met onvermoede gevolgen.
Een regelrechte mussen"plaag". Alle juvenieltjes uit de buurtnesten slapen 's nachts in de bruidssluier en opgeteld zijn dat er zo langzamerhand zo'n stuk of dertig. Tegen zeven uur 's avonds komen ze van alle kanten aanflapperen en gaan een plekje zoeken voor de nacht in de wir-war van staketsels. Zo'n anderhalf uur worden roddels uitgewisseld, kleine meningsverschillen en zelfs heftige discussies met vallende veertjes als het om de eigen slaaptak gaat. Een telefoongesprek voeren met open tuindeur is bijna niet meer mogelijk, zoveel stampij. Het gedicht van Jan Hanlo is niet compleet weet ik nu: tjilp alleen is niet voldoende: mussen voeren hele conversaties onderling, je zou er haast sonnetten in herkennen. Het regent al een paar dagen en de musjes schuilen dan ook overdag tussen de takken onder mijn slaapkamerraam en zo kreeg ik de ultime gelegenheid iets van de mussenspraak bij te leren. Ergens uit een hoekje van de tuin klonk een nauwelijks hoorbaar en waterig jsjieee-weee en dat een aantal keer achter elkaar. Een andere mus, we noemen hem maar even DA, zittend in de bruidsluier antwoordde even later met een scherp geratel en was daarna een tijdje stil. Uit de tuin weer dat zielige geweee, waarop DA drie keer een enorme variatie aan piepjes, tjilpjes en wulpjes ten gehore bracht. Het bleef een tijdje stil tot weee-weee weer begon, onophoudelijk. DA begon met een niet na te vertellen scala aan geluidjes waarin ik op gegeven ogenblik het geluid van regen herkende. Omdat DA dit nog een aantal keren herhaalde kon ik dit staven: écht ik kan er niets anders van maken: ergens in het lange liedje klonk het als regen dat van dakpannen klatert. Weee-weee was vanaf dat moment niet meer te horen. Ik weet het, mensen proberen altijd te projecteren, maar ik bedacht me opeens dat de jonge mussen nog nooit eerder in hun korte bestaantje zoveel regen over zich heen hadden gekregen. Het leek werkelijk alsof DA uitleg gaf over dit natuurverschijnsel aan Weee-Weee, al was het dan in Mussentaal. Bijvoorbeeld zoiets als eerst: een oplettjilpje, daarna een piepje dat eten(gewoonte) betekend, dan een regenrateltje en als afsluiting een geruststellend piepeltje. en dat drie keer herhaald om de boodschap goed in te laten zinken. Als ik ga slapen, slapen 40 centimeter achter de muur naast me 30 juvenieltjes, is dat niet wonderbaarlijk wakker worden.

KLETSLES MET MUSSEN

maandag 16 augustus 2010

-ZONDERKUNSTENAARSGEENKUNST-


‘de marginalisering van de kunstenaar, die door zijn ‘standalone’ positie buiten spel wordt gezet: ‘Zowel het rijk als andere overheden neigen ertoe om de directe investeringen in de praktijk van kunstenaars in te ruilen voor een beleid waarbij presenterende, producerende en faciliterende instellingen een grotere rol gaan spelen. Kunst en cultuur zijn verregaand geïnstitutionaliseerd, maar de overheid meet hun belang te eenzijdig af aan economisch en sociaal rendement,’

http://zonderkunstenaarsgeenkunst.wordpress.com/

ZOIETS ALS HET VERSCHIL TUSSEN HEINO EN MAARTEN LUTHER KING...(uitspraak uit ambt gezette rechercheur van het Tolteam die de vuurwerkamp onderzocht)

DROOM

Ik bevind me in een kleine cirkel zo groot in diameter dat ik er ook uitgespreid in kan liggen. De cirkel is omgeven door staven die één hand onmogelijk kan omvatten en ik heb een ijzerzaagje. Buiten de cirkel alleen maar paden zonder einder, waarvan ik weet dat ik ze allemaal nog moet bewandelen. Ik weet dat om de paden te bereiken ik enkele staven zal moeten doorzagen en heb daar de moed niet toe. Ik weet niet eens te beslissen hoe te beslissen: ik zit in de cirkel en vraag me de volgorde af: binnen in de cirkel beslissen welk pad ik neem, of pas daarbuiten dankzij het zaagwerk. Nu ik beter kijk, zie ik bij een miniem aantal van de paden een richting aanwijs bordje waarop staat:" al afgelegd" en herinner me deze wegen opeens. Ik zit in de cirkel en kan me niet meer voorstellen dat ik de moed kan opbrengen weer één van die paden in te slaan, ik zou niet weten welke keus te maken. De staven lijken steeds ondoordringbaarder. Ik zit in de cirkel en zie plotseling dat er ook een schepje ligt. Ik maak een tunnel onder de staven door, of ik graaf een holletje waarin ik veilig ben.

PAMPUS BINNEN NAAR BUITEN VLIEGKUNST

woensdag 11 augustus 2010

LEZERSPOST

Sinds 1984 huur ik een woning van de woningbouwcorporatie de Volkswoning, die de naam inmiddels heeft veranderd in De Woonplaats. Met de verandering van naam en het invoeren van management is er veel veranderd voor de huurder. Kon men vroeger gewoon bellen met een contactpersoon en zaken regelen, tegenwoordig is men niet eens zeker van een antwoord op een mail met een gerichte vraag of klacht. Ik heb meer dan 2 jaar last van geluidshinder, veroorzaakt door de klimaatbeheersings apparatuur vlak naast mijn huis, die dag en nacht een resonerend brommend geluid produceert. Ik heb er eens wat literatuur op nageslagen en daaruit blijkt dat dit soort overlast de mens aardig depressief kan maken. Dat klopt helemaal. Pas na anderhalf jaar klagen heeft men een meting verricht waaruit bleek dat de geluidsnorm werd overschreden. Ik was daar erg blij mee: men suggereerde namelijk dat ik als rampslachtoffer wellicht wel heel erg gevoelig was. Na wat aanpassingen is er een tweede rapport opgesteld door hetzelfde onderzoeksbureau waaruit bleek dat de overlast nu binnen de norm is. Ik en wat medeklagers waren het niet eens met dit rapport en eindelijk is men in onze huizen metingen komen doen. Ik heb gevraagd om het inzetten van een onderzoeksbureau dat landelijk bekend staat om z'n expertise, maar men heeft voor de derde keer de opdracht gegeven aan het bureau dat de eerdere metingen verrichtte, lijkt me niet erg onafhankelijk. Als deze vorm van overlast niet stopt zal ik moeten verhuizen, ik gebruik inmiddels al geruime tijd slaapmedicatie, kan me niet meer concentreren, heb deze zaken genoemd, maar dit maakt absoluut geen indruk. De Woonplaats weigerde me laatst zelfs te woord te staan rond deze materie en op recentelijk gestuurde mails met gerichte vragen over de voortgang van de oplossing van het probleem krijg ik geen antwoord. Ik ben het zo langzamerhand gehad met het feit dat de Woonplaats zijn huurders niet serieus neemt. Dus als u nu langs een huis loopt in Roombeek en leest wat voor een raam hangt, moet u maar denken: "Die is het helemaal zat".

OBJECT STEENVOGEL

dinsdag 10 augustus 2010

SIRIUS DE HOND VAN ORION

Ik kwam een vriend tegen die ik vanwege een bezoek aan Mechelen een paar dagen niet had gezien en zei hem dat hij er dun uitzag. Dat kan wel kloppen zei hij: ik ben aan de dunne. Later op de dag hoorde ik dat Sirius boven de horizon is verschenen: dan beginnen de hondsdagen en de dunne? Het waarom van het tijdens deze periode sneller bederf van voedsel ken ik al vanaf mijn kinderjaren, axioma. Tot vandaag, nu heb ik het opgezocht. Al lezend bedacht ik me dat misschien, gezien het veranderende klimaat de tijd zou moeten worden bijgesteld.

Sterrenbeeld 'De Grote Hond'
De dagen van omstreeks 20 juli tot rond 20 augustus worden de Hondsdagen genoemd. In deze periode, die soms ook wel iets eerder of later begint, komt de heldere ster Sirius van het sterrenbeeld de Grote Hond gelijk met de Zon op. Zodoende is Sirius (volgens de Griekse mythologie de hond van de jager Orion) niet te zien. Toen Orion stierf kreeg hij met zijn hond Sirius een plek aan de hemel. De periode van de Hondsdagen is het hoogtepunt van de zomer, de hoogzomer. In Nederland is Sirius op zijn vroegst op 25 augustus weer zichtbaar. Veel mensen associëren de Hondsdagen met de aanwezigheid van veel insecten, met name muggen en vliegen. Ook kunnen verse voedingswaren, denk aan melk en vlees, gedurende deze periode eerder bederven.
Dit speelt ook in de Egyptische kalender; vijf toegevoegde (ongeluks)dagen samen vormen de dertiende maand. Het was een ongelukkige periode, omdat het Nijlwater op zijn allerlaagste peil stond, wat insectenplagen meebracht die zich samen met de koude noordenwind verplaatsten. Bovendien verkeerde iedere weldenkende Egyptenaar in bange afwachting of de ster Sopdet (ook wel Sothis, Sirius) wel terug zou verschijnen en aldus de komst van de nieuwe vruchtbare Nijlvloed aankondigen. Het Sothisfeest werd gevierd op de dag dat de ster voor het eerst, na 70 dagen achter de horizon verborgen te zijn geweest, vlak voor zonsopgang weer even te zien was.

In verscheidene landen had men vroeger de gewoonte om honden tijdens de Hondsdagen muilkorven om te doen uit vrees voor hondsdolheid. Maar de Hondsdagen hebben verder niets te maken met honden, al kan het tijdens een onweer hondenweer zijn. Het woord hondenweer is afgeleid van het oud-Nederlandse woord ondeweer, dat slecht weer betekent. In het Fries bestaat het woord 'ungetiid', dat was de zomerperiode tijdens de hooioogst.

maandag 2 augustus 2010

WALTER p5

Ooit heb ik (als het me het merk goed herinner) gewapend met een Walter P-5 gevuurd op een met water gevulde container. Ik schoot omdat ik wilde weten wat een moordwapen als verlengstuk zou aanrichten in mijn geest: of een vreemd machtsgevoel of idiote daad me zou overvallen. Ik schoot een mooi rond gat: einde experiment, het had evengoed een raak propje in de prullenbak geweest kunnen zijn. Vele jaren later tijdens een wandeling in de duinen zat daar een myxomatose konijn te wachten op het sterven en op dat moment wenste ik me een Walter: een schone, genadige dood. Ik had alleen mijn handen en wist niets anders te doen dan het lijdende hoopje achter te laten en me voor te nemen uit te zoeken hoe je zo pijnloos mogelijk een ten dode opgeschreven konijn verlost van een tergend einde. Dat weet ik nu. Maar het werd toch even anders tijdens een recente boswandeling waar op het pad een in doodsstuipen gehuld bosmuisje lag. Die pak je niet even bij de achterpoten voor een slingerende genadeklap tegen een hard voorwerp; een wreed einde besparend van kraaien die het nog levende beest alvast de ogen uitpikken. Ik raakte in lichte paniek, doden zit niet in mijn genen. Doodtrappen...je neemt je schoenen mee, te dicht op de huid. De tijd ging stilstaan en voor ik het besefte had ik een dikke tak in de hand en ben gaan meppen en meppen en meppen. Een koe zou het niet overleefd hebben, maar de verantwoording van zo'n doodsdaad is een behoorlijke. Muisje was plat, helemaal plat. Ik huiverde en werd weer wakker. Niets is zó onthutsend als een tegennatuurlijke daad. Soms weet je gewoon niet te beslissen of je een beetje de dood moet spelen.

zaterdag 31 juli 2010

BIJMAILEN

De prietpraat laat ik achterwege Paul. Ik weet dat je dit soort "gedichten" als onderstaande niet waardeert, maar zend het toch maar mee, Mijn toestand (waaruit het gedicht aardige meisje is ontsproten) zal wel de befaamde mid-life zijn: de wetenschap dat van de tot dusver opgedane kennis, de tijd ontbreekt alles dieper uit te zoeken, laat staan er achteraan. Verder heb ik afgelopen weekeinde een Koninginnepage gezien in mijn tuin en een stervende bosmuis doodgeknuppeld om 't uit het lijden te verlossen en ga ik volgende week in het kader van mijn verjaardag naar een stad? waarschijnlijk België? een aantal dagen.Ik heb mijn mail adres gewijzigd omdat ik een ongelooflijke rotervaring had met een dame op het internet, zó onder de huid dat ik alle openbare bezigheden op het net vanaf nu anoniem neerzet.
Ik mis je een beetje ;-)

Nou, dat is weer eens vrolijkheid troef. Dat muisje is sneu, natuurlijk, maar...nature red in tooth and claw, moet je niet vergeten. En wat die veronderstelde midlife crisis van je betreft, die is in elk geval normaal, al wordt-ie er daardoor niet leuker van.
Dat versje van je, daar moet ik nog eens even over nadenken. Mijn door jij bij mij gepostuleerde bezwaren gelden niet zozeer het genre als wel de graad van ondoorgrondelijkheid. Soms lijkt er wel een Pythia aan het woord die orakelspreuken uit.
Waarheen je ook afreist om te verjaren, naar welke stad dan ook, maak er maar een beetje plezier. Die bourgondische Belgen zijn zo slecht nog niet. En laat je door nog zo'n jaartje erbij niet uit het veld slaan. Straks, aan je graf, zal er onder passanten een bewonderend gemompel opgaan: "Nou, die heeft de handdoek ook niet snel in de ring gegooid." Bon courage en xxx Paul

vrijdag 30 juli 2010

INCUBUS

GOETHELING

Wer reitet so spät durch Nacht und Wind?

Es ist der Vater mit seinem Kind;

Er hat den Knaben wohl in dem Arm,
 Er faßt ihn sicher, er hält ihn warm.


"Mein Sohn, was birgst du so bang dein Gesicht?"
—
"Siehst, Vater, du den Erlkönig nicht?
 Den Erlenkönig mit Kron und Schweif?"-

"Mein Sohn, es ist ein Nebelstreif."


"Du liebes Kind, komm, geh mit mir!

Gar schöne Spiele spiel' ich mit dir;

Manch' bunte Blumen sind an dem Strand,

Meine Mutter hat manch gülden Gewand."

—

"Mein Vater, mein Vater, und hörest du nicht,
Was Erlenkönig mir leise verspricht?"
—
"Sei ruhig, bleibe ruhig, mein Kind;
In dürren Blättern säuselt der Wind."
—

"Willst, feiner Knabe, du mit mir gehen?
Meine Töchter sollen dich warten schön;
Meine Töchter führen den nächtlichen Reihn,
Und wiegen und tanzen und singen dich ein."
—

"Mein Vater, mein Vater, und siehst du nicht dort
Erlkönigs Töchter am düstern Ort?"
—
"Mein Sohn, mein Sohn, ich seh es genau:

Es scheinen die alten Weiden so grau.
—"

"Ich liebe dich, mich reizt deine schöne Gestalt;
Und bist du nicht willig, so brauch ich Gewalt."
—
"Mein Vater, mein Vater, jetzt faßt er mich an!
Erlkönig hat mir ein Leids getan!" —


Dem Vater grauset's, er reitet geschwind,
Er hält in Armen das ächzende Kind,
Erreicht den Hof mit Müh' und Not;

In seinen Armen das Kind war tot.

donderdag 29 juli 2010

VAN PAPA

ZE WAS TOCH ZO'N LIEF MEISJE

Lucretia en Pandora,
appelwangetjes hebben ze
tegenover mijn geloken blik.
Faust een smalle rimpeling,
de duivel amper horens
als je kennis maakt met mij.
Het was geen vooropgesteld plan,
leven leven was genoeg.
Vertel me dan toch even:
hoe snijd je door wat nog niet klaar is,
als niet geoogst dat nog vertaald moet worden.
Dan kruipen ze gedrieeën vuig je leven leven
en de horens van de duivel worden scherp en scherper.

woensdag 28 juli 2010

MUSSPEL

Wel twintig juvenieltjes
prutsen driftig proefnestjes
tussen de bruidssluierwirwar
vlak onder het slaapkamerraam
en eindeloze tjilpdiscussie's
zoals gebruikelijk bij jonge musjes
het sneeuwt zachte veertjes op mijn stoep.

vrijdag 23 juli 2010

OVERLEV(ER)ING

De bel gaat: er staan drie heren voor de deur. Eén ervan ken ik goed en dat wordt zoenen. De tweede man die de metingen zal gaan verrichten en ik al een aantal youtube filmpjes heb gemaild over het geluidsgif, gaf me een hand en sleepte van allerlei apparatuur het huis in, van koffers, microfoons in diverse soorten en maten tot een walky talky om te kunnen communiceren met de technici in de watertoren, waarin techneuten de apparatuur die zoveel overlast veroorzaakt op commando moeten bedienen. De derde man die de drempel overstapte gaf me een hand en zei als binnenkomer:" We zullen toch maar geen ruzie maken hè?". Recentelijk heeft deze man me telefonisch niet te woord willen staan rond deze kwestie en dat heb ik niet onder stoelen of banken gestoken. Het eerste half uur heeft hij als zeer ontevreden of anderszins door mijn woonkamer rondgebanjerd. Het is uiteindelijk goed gekomen toen we het kregen over diensttijd en ondergrondse schuilbunkers in Enschede- als we al mochten praten. Anderhalf uur een idiote situatie. De meetman holde op en af de trap, spullen voor het raam weg in de slaapkamer om deze te openen voor de plaatsing van de telescoop-mega microfoon. Ik vertelde dat ik hem net een geluidsvisser vond. Hij keek verrast op en zij dat hij dié erin ging houden. De luidruchtige buren van twee huizen verderop heb ik op verzoek van meetman schreeuwend vanuit mijn tuin gevraagd of ze, als ze het woord: "GELUIDSMETING" hoorden, ze even een halve minuut stil zouden willen zijn en wat verder uitleg. Het nodigde ze alleen maar uit tot pubergedrag, moest even blijkbaar, daarna bleef het stil vanuit twee tuinen verder. Constant met talky contact maken en opdrachten geven aan de toren of vragen naar aan/uit zetten apparatuur bleef meetman op en neer rennen, noteren(hardop daarbij pratend) en communiceren met de twee in de toren. Tijdens de metingen zat ik dan in de huiskamer met twee heren waarmee ik samen een halve minuut totale stilte moest handhaven. Ik heb wél gefluisterd dat het nu nét een lift leek. Tussen de opname's door hebben we een interessante en zeer ongebruikelijke avond gehad, althans ik en de meet en gemeenteman; de ander keek om de haverklap op z'n horloge en wilde duidelijk naar weg, zuchtte klagend bij iedere 10 minuten langer of de aankondiging van nóg een meting. De meetman heb ik op gegeven ogenblik vastgepakt en in de hoek van de kast gezet: daar is het geluid wat hij maar niet kon waarnemen en ik wel, het sterkst. HIJ HOORDE HET OOK!!! Hij bleef noteren en meten, en wij maar weer 30 sec. wat liftje spelen. Uiteindelijk werden alle spullen weer in de desbetreffende koffer gedaan, met mooie schuimrubber voorvormpjes waarin al die kwetsbare zaken transport ongevoelig worden. Meetman pakt opeens een klein sinister matzwart pistooltje, zegt: "Dit zit er ook in" en legt het weer terug in de materiaalkist. Ik pak het eruit, het is zwaar en een ongebruikelijk, evenals de situatie. Ik snap de reden niet en kan me toch niet voorstellen dat een meetmannetje ter zelfbescherming een pistooltje als standaard bij zich heeft, laat staan dat kenbaar maakt. Het is een echolocatie hulpmiddel. Zag er anders verrekte echt uit. Het werd een goedkoopje: de heren wensten unaniem water. De meetman was zó druk, leek wel bezeten en zag na alle opruimwerkzaamheden op de tafel een nog steeds onaangeroerd glas water, vroeg of dat voor hem was en klokte het in één keer naar binnen. Daarna gingen ze weg en het was twaalf uur; het geluidsvenijn staat opgeslagen.
Een weekje later bleek de zeepbel-theorie weer opgaan. Ik snap Molotov geloof ik.