ZELFPORTRET MET SATYRET

-ZONDERKUNSTENAARSGEENKUNST-

‘de marginalisering van de kunstenaar, die door zijn ‘standalone’ positie buiten spel wordt gezet: ‘Zowel het rijk als andere overheden neigen ertoe om de directe investeringen in de praktijk van kunstenaars in te ruilen voor een beleid waarbij presenterende, producerende en faciliterende instellingen een grotere rol gaan spelen. Kunst en cultuur zijn verregaand geïnstitutionaliseerd, maar de overheid meet hun belang te eenzijdig af aan economisch en sociaal rendement,’

http://zonderkunstenaarsgeenkunst.wordpress.com/

ZOIETS ALS HET VERSCHIL TUSSEN HEINO EN MAARTEN LUTHER KING...(uitspraak uit ambt gezette rechercheur van het Tolteam die de vuurwerkamp onderzocht)

DROOM

Ik bevind me in een kleine cirkel zo groot in diameter dat ik er ook uitgespreid in kan liggen. De cirkel is omgeven door staven die één hand onmogelijk kan omvatten en ik heb een ijzerzaagje. Buiten de cirkel alleen maar paden zonder einder, waarvan ik weet dat ik ze allemaal nog moet bewandelen. Ik weet dat om de paden te bereiken ik enkele staven zal moeten doorzagen en heb daar de moed niet toe. Ik weet niet eens te beslissen hoe te beslissen: ik zit in de cirkel en vraag me de volgorde af: binnen in de cirkel beslissen welk pad ik neem, of pas daarbuiten dankzij het zaagwerk. Nu ik beter kijk, zie ik bij een miniem aantal van de paden een richting aanwijs bordje waarop staat:" al afgelegd" en herinner me deze wegen opeens. Ik zit in de cirkel en kan me niet meer voorstellen dat ik de moed kan opbrengen weer één van die paden in te slaan, ik zou niet weten welke keus te maken. De staven lijken steeds ondoordringbaarder. Ik zit in de cirkel en zie plotseling dat er ook een schepje ligt. Ik maak een tunnel onder de staven door, of ik graaf een holletje waarin ik veilig ben.

PAMPUS BINNEN NAAR BUITEN VLIEGKUNST

BURGERGRATIE

LEZERSPOST

Sinds 1984 huur ik een woning van de woningbouwcorporatie de Volkswoning, die de naam inmiddels heeft veranderd in De Woonplaats. Met de verandering van naam en het invoeren van management is er veel veranderd voor de huurder. Kon men vroeger gewoon bellen met een contactpersoon en zaken regelen, tegenwoordig is men niet eens zeker van een antwoord op een mail met een gerichte vraag of klacht. Ik heb meer dan 2 jaar last van geluidshinder, veroorzaakt door de klimaatbeheersings apparatuur vlak naast mijn huis, die dag en nacht een resonerend brommend geluid produceert. Ik heb er eens wat literatuur op nageslagen en daaruit blijkt dat dit soort overlast de mens aardig depressief kan maken. Dat klopt helemaal. Pas na anderhalf jaar klagen heeft men een meting verricht waaruit bleek dat de geluidsnorm werd overschreden. Ik was daar erg blij mee: men suggereerde namelijk dat ik als rampslachtoffer wellicht wel heel erg gevoelig was. Na wat aanpassingen is er een tweede rapport opgesteld door hetzelfde onderzoeksbureau waaruit bleek dat de overlast nu binnen de norm is. Ik en wat medeklagers waren het niet eens met dit rapport en eindelijk is men in onze huizen metingen komen doen. Ik heb gevraagd om het inzetten van een onderzoeksbureau dat landelijk bekend staat om z'n expertise, maar men heeft voor de derde keer de opdracht gegeven aan het bureau dat de eerdere metingen verrichtte, lijkt me niet erg onafhankelijk. Als deze vorm van overlast niet stopt zal ik moeten verhuizen, ik gebruik inmiddels al geruime tijd slaapmedicatie, kan me niet meer concentreren, heb deze zaken genoemd, maar dit maakt absoluut geen indruk. De Woonplaats weigerde me laatst zelfs te woord te staan rond deze materie en op recentelijk gestuurde mails met gerichte vragen over de voortgang van de oplossing van het probleem krijg ik geen antwoord. Ik ben het zo langzamerhand gehad met het feit dat de Woonplaats zijn huurders niet serieus neemt. Dus als u nu langs een huis loopt in Roombeek en leest wat voor een raam hangt, moet u maar denken: "Die is het helemaal zat".